maandag 28 juni 2010

Kinderen...

Ken je het fenomeen.. 'ik ben nog geen twee, maar zeg hele dagen NEE'? Zo'n gevalletje op twee benen, hebben wij hier nu thuis rondlopen.

Vooral de laatste paar dagen is het hopeloos want mevrouw wil niet meer op schoenen lopen. Ook kleding is overbodig en alles wordt zonder pardon uitgetrokken en aan de kanten gegooid. En ik kan niet zeggen dat ik daar blij mee ben.. zeker niet met een pup die daar ook rondloopt en denkt "hé.. dat is leuk speelgoed'! Dus meerdere keren op een dag loop ik schoenen en kledingstukken te zoeken in de tuin/moestuin/schuur/speelveld honden/berging en de garage.
Maar goed, 't schijnt een fase te zijn! Vanavond was het weer zover en had ze in bed al haar kleren, incl. luier uitgetrokken. Een smeerbende dus :-(


Foto: Indria zonder schoenen maar met kleren in het badje

Foto: Kinan met Windy onze nieuwe pup

Afgelopen vrijdag kreeg ik bericht van Kinan's nieuwe school. Dinsdag 12 september heeft hij zijn eerste kennismakingsochtend.. In oktober begint de wenperiode, dan gaat hij s'ochtends naar school.. En op de 1e maandag na zijn verjaardag mag hij 'echt' naar school toe.

We hebben hem al laten zien waar zijn school is en hij begon heel serieus allemaal vragen te stellen. 'Krijg ik dan allemaal nieuwe vriendjes?, breng jij mij weg met Indria en Zepp en Windy?, krijg ik een juffrouw?"..

Maar ik begin me serieus af te vragen wie het spannender gaat vinden, Kinan of mijn persoontje? Grappig is wel dat hij er heel serieus mee bezig is. Want in alles wat hij doet wil hij graag een 'grote jongen' zijn! Ook krijgen we wel eens de vraag hoe lang het nog duurt voordat hij in mama of papa zijn auto mag rijden. We schieten dan wel in de lach.. maar hij is daar echt serieus mee bezig en vindt het echt erg om klein te zijn en, in zijn ogen, niets te mogen. Ik snap hem wel..  Maar ben van mening dat hij maar eerst eens lekker moet genieten van zijn jeugd...

Tot zover.. 't is weer een latertje!

Heidi 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Stilte

De stilte slaat me sissend om de oren
De rust raast ruw en roekloos door het huis
Ook buiten gaan gedachten gauw verloren
Tussen de bladeren van het appelgeruis
Mijn schreeuw gaat dus alleen door eigen merg:


Hallo daar, ik wordt gek hier.. vinnu 't erg?